دکلمه مرداب و بی کلام دیوارها

دگر از وحشت مرداب خودم دلگیرم
به خدا منتظر فرصت یک تغییرم
مثل یک خانه و کاشانه ای از ریشه خراب
رو به ویرانی ام و کس نکند تعمیرم
من اگر برکه صفت ماندم و دریا نشدم
چه کنم بنده تقدیرم و بی تقصیرم
مگذارید دگر بر سر راهم تله ای
من که خود بی تله در دام خودم زنجیرم
همه پژمرده و افسرده و ماتم زده ام
همه می نالم و ناله بی تاثیرم
در سرم بار دگر میل به دریا شدن است
گرچه چون قطره یکدانه و بی تکثیرم
از تماشای زمین از همه جا خسته شدم
هم چنان منتظر فرصت یک تغییرم