قصه بابا

هفتاد و دو پروانه پروانه ی فرزانه
شمعِ رخِ حق، دیدند رفتند چه غریبانه
بابا و دل پر دردم بابا پر دلم خونه
یه کربلای غمناک چه بکم لی سرزمینه
ساقی وه دل پر درده ساقی دلگم خیونه
روژم چو شوه تاره بابام خلپان وه خیونه
بابای عزیزم کوشیا لیره غریب و تنیا
دنیا نچرخی ای چرخه هاوار مالگم رمیا
بابا تو هلس بابا زینو وه دل پر خیونه
بابای عزیز و نازم داخت فره سنگینه
هفتاد و دو پروانه پروانه ی فرزانه
شمعِ رخِ حق، دیدند رفتند چه غریبانه
آگر وه لیم چی بابا دلم وه غمت سوزیا
چه بکم لی شهره غمه بابا سر وه لیم شیویا
وه شا و عالم اگر چه مه منالم
وه داغ مردنِ تو؛ بابا شکیایه بالم
بابا مالم رمانی بابا جرگم سوزانی
تنیا هیشتیدمه جا بابا پشتم شکانی
بابا؛ تو هلس بابا زینو وه دل پر خیونه
بابای عزیز و نازم داخت فره سنگینه